Profil von JaonaiiDRamatiZed StOR*ies :: o...FotosBlogListenMehr  |  Extras Hilfe |
|
DRamatiZed StOR*ies :: of a DraMa QUeen StuDeNtmiserable content
27 September Chapter Zero : more miles awayรู้สึกว่าห่างกันออกไปมากขึ้นทุกทีแล้วนะครับ
ถ้าเป็นอย่างนี้ ถ้าถอยออกจากกันมากขึ้นเรื่อยๆ
ทุกอย่างคงกลับมาเป็นเหมือนเดิมไม่ได้ ถึงจะเจ็บปวด แต่คงไม่วิ่งเข้าไปแล้ว เพราะกลัวว่าจะเจ็บกว่าทุกวันนี้ที่เป็นอยู่อีก ไม่รู้จะทำร้ายตัวเองทำไมนักหนา การขอให้มีพื้นที่ว่างระหว่างกัน
บอสทำให้แล้ว และพยายามรักษามันไว้ไม่ให้ห่างออกไปอีก แต่ถ้าอีกฝ่ายหนึ่งถอยออกไป บอสคงไม่มีแรงวิ่งกลับไปแล้ว มันศร้าก็ตรงที่ ไม่มีใครสนใจเท่าไหร่ว่าบอสจะหายไปมั้ย เพราะที่ผ่านมามันก็ไม่ได้มีความหมายอะไร ถึงจะพูดว่าไม่ได้เป็นอย่างนั้น แต่สิ่งที่บอสได้รับมันไม่เห็นเหมือนที่พูดเลย ถ้าบอสไม่วิ่งตามแล้ว ก็คงไม่มีใครทันสังเกตอะไร เศร้าออกจ้ะ
เราเคยมีเวลาดีๆด้วยกันนี่หน่า แล้วตอนนี้มันหายไปไหนหมดแล้วเอ่ย ไปไหนหมดแล้วเอ่ย Chapter36 : Smoke killsกูสูบบุหรี่จัดเกินไปแล้วนะจ๊ะ Chapter35 : Inner conflictเคยได้ยินคำว่ามีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่นมั้ย?
แต่กูกำลังมีความสุขบนความทุกข์ของตัวเอง สมองกูไตร่ตรองและพิจารณาว่า ถ้าเป็นแบบนี้ ก็เปลี่ยนตัวเองเปลี่ยนความรู้สึกให้ได้ แต่ว่าใจกูมันมันบอกว่า อย่าตัดสินใจแบบนั้น แล้วกูก็เจ็บ ไม่เคยกลัวใจตัวเองขนาดนี้มาก่อน หมายถึง กูไม่เคยกลัวการไตร่ตรองและพิจารณาของตัวเองขนาดนี้มาก่อน มันก็สนุกดี ความรู้สึกมันเปลี่ยนทุกวัน ขึ้นๆ ลงๆ รู้สึกว่าตัวเองยังเป็นมนุษย์อยู่ แต่พอตกกลางคืนทีไร จิตกูมักตกตามเวลาตลอด คนหนึ่งคนจะทนได้นานขนาดไหนกัน? จงลิสต์ชื่อเพลงที่เกี่ยวข้องกับบทความนี้ *ถ้ายังรัก ... ถ้ายังรักก็ต้องยังไหวหัวใจไม่หวั่นไหว จะยากเย็นซักแค่ไหนก็ไม่ต้องกลัว
*แพ้กลางคืน ... เก่งนักใช่ไหม กลางวันทำเป็นเก่งนัก *โอ้ใจเอ๋ย ... จะแบกรักไว้อย่างไร ต้องแบกรักอีกนานเท่าไร อย่าทำร้ายกันอีกเลย โอ้ใจเอ๋ย 02 August Chapter34 : infected with a virus named loveตอนนี้จุดศูนย์กลางของร่างกายอยู่ที่หน้าอก
และกำลังดูดส่วนอื่นๆไปรวมกันที่จุดนั้น อัตราการหายใจเริ่มถี่ขึ้น สมองโฟกัสไปที่หน้าอก ที่พำนักของหัวใจซึ่งกำลังเต้นไม่เป็นจังหวะ
ทุกครั้งที่หายใจออก ร่างกายจะงุ้มเข้าหาหน้าอกมากขึ้นเรื่อยๆ ทำให้การหายใจเข้าเป็นได้อย่างยากลำบาก หัวใจตอนนี้ไม่สนใจจังหวะการสูบฉีดเลือดแล้ว สมองไม่แยแสกับการกระทำของหัวใจ แต่รับรู้ได้ว่ามันกำลังเจ็บมาก ทุกอย่างดำเนินไปอย่างเป็นขั้นตอน ถ้ายังเรียกได้ว่าเป็นขั้นตอน ความทรมานอย่างเดียวคือระยะเวลาที่ห่างกันระหว่างจุดเริ่มต้นกับจุดจบ จุดจบที่สุดท้ายเหลือไว้แต่น้ำตา 21 Juni Chapter33 : Duck's tale เป็ดเหลืองลอยตัวเคว้งคว้างกลางน้ำ
มองไปข้างหน้า
พระอาทิตย์ที่เคยสุกสว่าง ขณะนี้เปลี่ยนสีแล้ว  ท้องฟ้าเริ่มไม่ฟ้า  แต่กลับเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเข้ม
 บนขอบฟ้าตรงนั้น พระอาทิตย์เหลือไม่ถึงครึ่งดวง แต่ก็เป็นเพียงแสงสว่างเดียวที่ยังมีอยู่ เป็ดเหลืองเกลียดความมืด แต่มันก็เริ่มมืดขึ้นเรื่อยๆ เป็ดเหลืองรักพระอาทิตย์ เพราะช่างอบอุ่นและมีพลัง  แต่พระอาทิตย์ก็เหลือน้อยลงเรื่อยๆ เป็ดเหลืองอยากตามพระอาทิตย์ไป แต่ใจรู้ว่ายังอีกไกล  ดาวเริ่มปรากฏบนท้องฟ้าสีน้ำเงินเข้ม  เป็ดเหลืองหันมองด้านหลัง ช่างมืด หนาวเย็น และเดียวดาย เป็ดเหลืองไม่อยากกลับไปเลย  เป็ดเหลืองมองไปข้างหน้า พระอาทิตย์กำลังลับตา  ระยะทางยังอีกไกลหากจะตามพระอาทิตย์ดวงโตดวงนั้น
 อาจต้องเหนื่อยหนัก เจ็บปวด และผิดหวัง
 แต่ความลำพังในความมืดช่างสาหัส
 เป็ดเหลืองจึงขอพรจากดวงดาว  และใช้ขาที่อ่อนแรงแหวกน้ำตามพระอาทิตย์ดวงโตนั้นไป ด้วยใจที่หวั่นเกรง  |
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
